woensdag 21 januari 2015

Ontiegelijke aso

Van de week las ik dit artikel bij De Groene Meisjes en dat riep dusdanige feels op dat ik maar besloten heb er een blogpost over te schrijven. Pakt u maar even een (al dan niet glutenvrij) koekje en wat thee, want het is weer eens een lange!

Hoewel ik het hier op LogPoes altijd verkoop als running gag, is het “ik ben een ontiegelijke aso, heb enorm veel lol in mijn eentje en ben daarnaast natuurlijk ook een special snowflake”-gebbetje eigenlijk gewoon waar. Voordat u nu collectief gaat roepen dat dat heus wel meevalt: nee, dat doet het niet. Ik ben iemand die, als het niet zou hoeven, niet met andere mensen zou omgaan, uitzonderingen daargelaten en ook die in beperkte mate. Nee, dat ligt niet aan die mensen, dat ligt aan mij.

Ik herinner me nog de eerste keer dat ik het woord “asociaal” op mijn schoolrapport zag staan. Nee, ik weet ook niet wie het een goed idee vond om die docent een pabo-diploma te geven. Ik was 9 en wist niet wat “asociaal” betekende, maar ik wist wel meteen dat het iets niet goeds was, en raadpleegde mijn goede vriend Van Dale:

 

Ik snapte er werkelijk Les Boules van: ik hielp andere kinderen met dingen die ze niet snapten, deed de thee-taak uitstekend en pestte geen kinderen, zelfs niet als ze mij pestten. Wel deed ik ook graag dingen alleen, was ik niet per se fan van iets/iemand omdat de rest van de klas dat was, en weigerde ik mee te doen met door de leraar georganiseerde klassikale zoenspelletjes (ik herhaal: ik weet ook niet wie het een goed idee vond om die docent een pabo-diploma te geven). Maar dat betekende toch niet dat ik geen rekening hield met anderen? Ik vroeg het na bij de docent en kreeg “Het betekent dat je niet leuk meedoet met anderen” als antwoord. Ik keek hem aan en zei “Ok, leuk meedoen dus. Zelfs als ik daar geen trek in heb? Nee, sorry” en ging gezellig in mijn eentje twee dingen op elkaar plakken met Pritt. Ik gok zo dat als de oppositionele gedragsstoornis toen bestaan had, de docent hem op dat moment hardcore bij mij “gediagnosticeerd” had.

Echter, tegen de tijd dat ik naar de middelbare school ging, was ik het wel zat om continu te moeten horen hoe vreselijk asociaal ik wel niet was en om altijd het buitenbeentje te zijn. Mijn standvastigheid was ondertussen flink geërodeerd en ik besloot dan ook dat vanaf de middelbare school alles anders zou zijn: ik, sociaal. Met mijn “ik beuk me met blote handen een weg door 50 cm gewapend beton, welnee, dat doet geen pijn”-discipline stortte ik me op Project Sociaal.

Jarenlang was ik me toch sociaal, niet te geloven! Naarmate ik ouder werd steeds meer, en steeds meer ten koste van mezelf en mijn eigen leven. Tegen de tijd dat ik student was (of meer: had moeten zijn), waren mijn dagen volgepland met sociaal contact. Ik sprak af, ging uit, zag mensen, de telefoon stond geen seconde stil. In de “vrije tijd” die ik had, sliep ik. Ik kreeg het niet eens voor elkaar mijn huishouden bij te houden, laat staan de rest van mijn leven: van studeren kwam eerst nauwelijks iets en later helemaal niets meer terecht. Natuurlijk speelden er ook andere zaken, maar mijn “sociaal doen” was een uitstekende manier om me er niet mee bezig te houden. Yolo!

Zo heb ik jaren verspild aan het omgaan met mensen waar ik eigenlijk bitter weinig mee had, en die waarschijnlijk ook bitter weinig met mij hadden. In plaats van te doen wat ik zelf wilde en mijn leven op te bouwen, heb ik jaren verspild aan van die “vriendschappen” die slechts bestaan bij de gratie van het hebben van een slap karakter en te veel vrije tijd. En terwijl al die andere mensen hun levens leidden, studies deden, banen kregen, verder gingen, zat ik muurvast.

Na een flink aantal jaar kreeg ik een realiseer/besef-moment, het best gedefinieerd door een oud-huisgenoot: “Op een gegeven moment kom je erachter dat jij de enige bent die elke avond afspreekt.” Ai. Ook realiseerde ik me dat een significant deel van de mensen om me heen het, bewust of onbewust, wel prettig vonden dat ik 24/7 beschikbaar was en verder niet zoveel voor elkaar kreeg. Er zijn er zelfs een paar die ik ervan verdenk mij al-dan-niet moedwillig te hebben getorpedeerd. En ik liet me torpederen, uit angst. Want in mijn achterhoofd hoorde ik altijd die leraar “Jaaaa, ze is gewoon asociaaaal! Als ze nou eens gewoon leuk meeeedeeeed, dan werd ze ook niet gepest” roepen. Voor de derde keer: ik weet ook niet wie het een goed idee vond om die docent een pabo-diploma te geven.

Long story short: ik vond een therapeut, deed iets aan mijn issues, kapte met chronisch sociaal doen en begon weer wat nuttigs voor mezelf te doen. Natuurlijk was dit Een Proces, en heb ik in de afgelopen 12 jaar gemerkt dat ik op momenten van grote tegenslag de neiging heb om in full on hypersociale Holly Golightly modus te gaan: blijkbaar is dat “als je nou socialer geweest was, dan was dit niet gebeurd”-stemmetje hardnekkig.

Pas sinds Berkeley is er langzaam doch structureel iets veranderd: de bewijsdrang is minder geworden. Op dit moment heb ik met nog maar een paar mensen contact, voornamelijk via email. De rest van de tijd gaat grotendeels op aan mijn studie. Daarnaast denk ik na, schrijf/fröbel ik en rust ik uit. Een aantal maanden geleden heb ik zelfs besloten om niet meer naar (netwerk)borrels te gaan en er is een last van mijn schouders gevallen.

Of dit een fase is en ik na mijn studie weer wat “socialer” ga worden? Waarschijnlijk wel. Misschien ook niet. Want ik realiseerde me tijdens het lezen van het stuk van De Groene Meisjes dat ik inderdaad een ontiegelijke aso ben, die zich heel goed in haar eentje kan vermaken. En dat ik dat eigenlijk wel prima vind.

10 opmerkingen :

  1. Voor een ontiegelijke aso vind ik je behoorlijk leuk.
    En schaam op de PABO die dat vod van een leerkracht een diploma heeft gegeven.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik ben ook heel leuk! Daarom besteed ik graag heel veel tijd met mezelf! ;-D

      De jaren van/vlak na de "antiautoritaire opvoeding" (lees: laat de kinderen het zelf maar uitvechten en mekker hooguit tegen ze aan als tegen je partner in een volkomen verzuurde relatie) waren niet de beste tijd om schoolkind te zijn. Overigens was hij nog niet eens de slechtste: de anderen waren nog veel erger. :-(

      Verwijderen
  2. sinds ik mijzelf het labeltje "ik denk dat ik gewoon licht autistische trekjes heb" kado heb gedaan, is er een last van mn schouders gevallen en leef ik een tevreden solo bestaan. #hadikjareneerdermoetendoen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben persoonlijk niet van de zelfdiagnoses en herken me ook niet in het autistisch spectrum, maar hey, whatever works for you! :-)

      Verwijderen
  3. Misschien is het een combinatie van introvertie en 'gewoon weten wat je niet wil'. En misschien ook inderdaad een gebrek aan sociaal besef (wat toch heel anders klinkt dan 'asociaal', wat een beroerde bijklank heeft) en een staartje van dat geduw en getrek aan kinderen - 'je doet niet leuk mee'. Hou toch op. Je leert er sociaal wenselijk van te zijn - wat een prima skill is trouwens - maar je verandert er niet door. Waarom zou je ook? Het is prima om solitair te zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat het niet zozeer een gebrek aan sociaal besef is, als wel totale desinteresse in conformeren-om-het-conformeren en daarnaast redelijk immuun zijn voor “hoort ook zo”-groepsdruk. En omhooggepleurde arrogantie voortkomend uit Ancien Riche-schap, dat ook.

      Overigens vind ik mezelf niet echt asociaal of aso, ik heb de term op een gegeven moment maar als geuzennaam aangenomen, aangezien er geen enkele positieve term bestaat voor “mensen die graag meer-dan-“men”-blijkbaar-“normaal”-vindt op zichzelf zijn”: solitair klinkt eenzaam, kluizenaar klinkt vervuilend en gestoord, introvert klinkt ~special snowflake~ en ik heb ook niet echt de behoefte om er allerlei huis, tuin en keuken-DSMzoveel-diagnoses op los te laten, al dan niet in light-vorm. Misschien moet ik maar wat research doen en er over een poosje maar een vervolgpost over schrijven. :-)

      Verwijderen
  4. Ik vind dit echt heel herkenbaar. Ik ben alleen nog in jouw pré-Berkely fase vermoed ik. Het is heerlijk om alleen te zijn, maar het is een taboe. Ja Logpoes, je bent enorm taboedoorbrekend bezig! Hulde!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, de maatschappelijke druk is echt enorm, zelfs ik "voel" hem bij vlagen nog steeds, terwijl ik toch redelijk naast De Maatschappij (als in: geen vriendengroep/kennissenkudde/familiemeute die me tot "verplichtingen" dwingt) leef. Ik denk dat ook hier "slow motion is better than no motion" de beste strategie is: eerst nokken met alle vage types die aandacht vragen, en dan daarna 1 dagdeel per week solotijd inrichten bijvoorbeeld.

      Overigens denk ik niet dat ik een taboe doorbreek: om een taboe te doorbreken moet je iemand met een bepaalde "clout" zijn, een bepaalde invloed. Ik heb letterlijk 6 lezers en uit zowel het feit dat geen van de offline mensen waar ik geen contact meer mee opgenomen heb, me ooit nog gecontacteerd heeft én het feit dat geen van mijn 220 Twitterfollowers gemerkt heeft dat ik vertrokken ben, laat staan me ook maar een seconde gemist heeft, kunnen we wel concluderen dat echt Nobody Cares wat ik wel of niet doe. Dit was een zeer pijnlijke (want waarom heb ik mijn tijd verspild aan al die mensen?) maar ook zeer bevrijdende realisatie.

      Het taboe op alleen willen zijn zal echter pas door iemand doorbroken kunnen worden waarvan het mensen wat kan schelen wat die persoon doet, zoals Sylvia Witteman of een ander (schijnbaar?) hypersociaal iemand, en heel eerlijk zie ik dat niet snel gebeuren, want dat kost ze hun carrière.

      Verwijderen
  5. Mag ik even Amen zeggen? Ik denk altijd dat ik gek ben als ik vind dat Lief met twee sociale afspraken in een weekend te ver gaat. Een is al amper te behapstukken. En door de week trek ik dat al helemaal niet. Nee, sociaal kun je me niet noemen, al lijkt dat aan de buitenkant wel zo. Je epistel roept dus veel herkenning op en ook een beetje opluchting. Ik ben dus niet de enige!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, er zijn blijkbaar hele volksstammen die niet heel sociaal zijn (volgens de huidige definitie van "sociaal" dan), ontdekte ik na het schrijven van deze blogpost! :-D

      Verwijderen

Blog Design by Get Polished