woensdag 27 juli 2016

De Stagnatie

Toen ik in mijn eindejaarspost schreef dat ik mijn leven op dat moment geen K*T meer aan vond, kreeg ik een aantal verontruste reacties via de mail: men dacht collectief dat ik in een diepe depressie zat.

Oeps.

Gelukkig kon ik iedereen geruststellen: dat was niet het geval. Ik was niet depressief, ik was kwaad en gefrustreerd.

Een deel van die woede en frustratie heeft zich omgezet in verdriet nu Clark overleden is. Ik mis hem nog elke dag en ik roep met enige regelmaat dat het nou wel lang genoeg geduurd heeft, dat dood zijn en dat het hoog tijd wordt dat hij weer thuiskomt. Zoals ik al eerder schreef: zodra het op Clark (of misschien wel katten in het algemeen) aankomt, ben ik emotioneel gestagneerd op het niveau van een 4 jarige. Voorlopig komt er dan ook geen andere kat in huis, eerst Clark’s dood maar even fatsoenlijk verwerken.

Een ander deel van de kwaadheid en frustratie had te maken met mijn belazerde gezondheid, en dan met name over de soosjul konstrukts waar ik mee moet dealen, maar daar heeft u ondertussen in mijn driedelige serie “Ziek” alles over kunnen lezen. Natuurlijk ben ik nog steeds wel eens vreselijk kwaad en gefrustreerd over het feit dat ik ziek ben, en loop ik af en toe te jammeren dat het oneerlijk is en dat mijn leven er zo anders uit had kunnen zien als ik niet ziek was geweest en Waarom Ik (antwoord: gewoon pech), maar de stress van “Ik moet al met die ziekte dealen EN DAN OOK NOG MET HET GEZEIK VAN ANDEREN!!!” is weg. Ik wist niet dat het kon, maar blijkbaar heeft dit herseninfarct de laatste restjes f*ck die ik nog te geven had, volkomen iereddukeetut.

Zero f*cks

Het zal heus een gevalletje “Freedom is just another word for nothing left to lose” zijn, maar ik ben in een klap af van alle geïnternaliseerde hangups die ik had over “presteren in de maatschappij”. Zoals ik gisteren al schreef, heb ik mijn scriptie uitgesteld en daarmee ook mijn master. Zoals het er nu naar uitziet, ben ik tegen februari wel weer voldoende hersteld om de scriptie af te maken en daarna mijn master te doen. Ik wil beide ook graag doen, maar niet langer meer koet ku koet.

Dat geldt ook voor ~de carrière~: vrees niet, ik ga echt niet vanaf nu achter de geraniums zitten versterven, maar ik voel niet meer die continue, ENORME druk om mijn bestaansrecht te moeten bewijzen. Al was het maar omdat “Ik heb een herseninfarct gehad” zelfs de grootste “Waarom ben jij een waardeloze, werkloze, niet-afgestudeerde allochtone bijstandstrekker, jij loser?”-types met een bek vol tanden laat staan. Heeft dat herseninfarct toch nog nut gehad. #positiefjes #sarcasme

En dan was er nog een stuk frustratie over dat ging over de rest van mijn existens. Heel in het kort: ik voelde me gestagneerd. Al jaren. Ik ben namelijk helemaal niet zo stiekem een hardcore Verlichtingsdenker (snapt u meteen waarom de Aurora mijn favoriete winkel is). Ik heb van jongs af aan een duidelijk beeld gehad van wat ik wilde in mijn leven: vooruit!!! Dat lijkt heel leuk, totdat er om wat voor reden dan ook de klad erin komt. Al die mensen die er maar een beetje op los leefden en het leven niet al te serieus namen, hadden het wat dat betreft beter bekeken: als je toch niks wilt, ben je al snel tevreden.

Ik daarentegen wilde – en wil nog steeds – een heleboel. De Studie was een van die vele dingen die ik wilde. Helaas heeft diezelfde studie, in tegenstelling tot wat ik gehoopt had, juist het gevoel van stagnatie versterkt, ook omdat ik naast mijn studie nergens anders meer aan toe kwam.

De pauze die ik nu noodgedwongen heb moeten nemen, heeft me wel de ruimte gegeven om eindelijk eens wat dingen van de En Dee Es-lijst te ondernemen en na te denken over hoe ik mijn verdere leven in wil richten: wat wil ik blijven doen en wat niet, wat wil ik aan spullen houden en wat niet, wil ik verhuizen en zo ja, wil ik dat binnen Amsterdam doen of is het misschien tijd om eens te verkassen naar een andere plek?

Het zou zomaar kunnen zijn dat ik helemaal niets verander, maar het gevoel de vrijheid te hebben om iets anders te doen en niet vast te zitten want dief*ckingstudiemoetafIFITKILLSME [and it nearly did - red.] zorgt voor een rust die ik al jaren niet gevoeld heb. En bevestigt de deal die ik aan het begin van mijn studie al met mezelf gemaakt had: dat die studie de laatste keer in mijn leven is dat ik iets doe waar ik van tevoren al van weet dat het éigenlijk een slecht idee is.

Of ik spijt heb van mijn studie? Ja en nee. Ja, omdat het een enorme Levensvreugdderving is geweest en ik natuurlijk de fantasie koester dat ik in die tijd zoveel geweldige dingen had kunnen doen. Nee, omdat ik als ik realistisch ben ook wel weet dat als ik die studie niet was gaan doen, ik gewoon ergens in een of andere secretariële piepbaan had moeten werken en dat pas échte stagnatie was geweest. Natuurlijk is het zuur dat ik vlak voor de finish gestruikeld ben en dat ik daardoor volgend jaar mijn scriptie moet schrijven, maar ik realiseer me al te goed dat ik gruwelijk veel geluk gehad heb dat ik cognitief helemaal ok ben en daarnaast ook mijn volledige zicht en spraak heb teruggekregen, dus #nietmauwen.

Concluderend kan ik geloof ik wel stellen dat ik in de afgelopen weken zonder er bewust mee bezig te zijn geweest eindelijk zowel het concept Relativeren als het concept Acceptaasie onder de knie heb gekregen, met als bijwerking de-stagnatie. En dan nu met z’n allen: holy shit!

maandag 25 juli 2016

En Dee Es

De term “NDS” is in en om Huize LogPoes een vaste code geworden in de afgelopen jaren. “NDS” staat voor, u heeft het waarschijnlijk al geraden, “Na De Studie”. Zoals bekend is die hele studiesituatie een compleet uit de hand gelopen gevalletje sunk cost fallacy met hopelijk uiteindelijk toch nog enige return on investment. Verder ben ik helemaal niet bezig met een Coursera specialisatie Career Success, hoe komt u erbij?

Vooral toen het einde in zicht was, probeerde ik alles wat niet direct tot mijn Core Business hoorde, uit te stellen. Meestal was dat legitiem, maar soms was het ook gewoon een uitstekend excuus om dingen niet te doen:

TBK, wijzend naar een wankelende stapel papier: “Yo, LP, zou je die wankelende stapel papier niet eens opruimen?”

LP: “En Dee Es!!!” en gooit er nog een paar blaadjes bovenop, waarna de stapel nog vervaarlijker begint te wankelen. En omvalt.

U krijgt wel een idee, denk ik zo.

Nu mijn studie nog steeds niet af is, maar ik wel een officiële break genomen heb tot februari 2017 omdat uiteindelijk ook ik inzag dat “LP’s Grote Ziekenhuistournee 2016” niet te combineren viel met “Afstudeerdatum: 31 juni 2016”, ben ik maar begonnen aan het afstrepen van zaken die op De Grote NDS-Lijst stonden.

Dit uiteraard pas nadat ik eerst een kwartier in een deuk lag omdat ik blijkbaar ooit “A la recherche du temps perdu lezen [dit is een grap – red.]” op de lijst heb gezet. Ja, ook mijn niet-gepubliceerde schrijverij staat vol met redactienoten aan zelf. Hashtag: zó meta.

In de afgelopen weken ben ik begonnen met het afmaken van diverse projecten die al letterlijk jaren slepen, waaronder een aantal Sketchbook Projects en een kudde duo zines. Ook De Ultieme Huisuitmest vordert, slow motion is better than no motion-style. De keuken is opnieuw geverfd, het kattencafé in Amsterdam bezocht, evenals het kattencafé in Groningen.

Ik kan ze beide warm aanbevelen. Hoewel ik bij “warm aanbevelen” spontaan een associatie heb met “warme bakker” en gluten en jeuk. Nu ben ik ook allergisch voor katten, dus jeuk heb ik sowieso en associëren kun je leren en mijn hersens staan nooit stil. Maar goed, kattencafé = yay dus.

Ook yay is de Coursera specialisatie die ik al tijden wilde doen, omdat ik 1) bevestigd krijg dat er met mijn cognitie niets mis is (opluchting!), 2) bevestigd krijg dat afstandsonderwijs perfect bij mij past (wel prettig gezien het feit dat ik een low residency master wil gaan doen) en 3) ik zowaar nuttige en nieuwe dingen leer (iets wat ik bij mijn studie tragisch genoeg zelden heb meegemaakt).

Dat zijn zoal de dingen waar ik me de afgelopen weken mee bezig gehouden heb, nog op de lijst staan zaken als “nadenken over waar ik sta, waar ik heen wil en hoe ik daar kom”, “tekenfilms inspreken – moet ik daar eerst beroemd voor worden?” [gezien het feit dat DJ Hardwell films inspreekt is het antwoord daarop waarschijnlijk helaas “ja” – red.], “excuses aanbieden aan The Bass of Awesomeness en kijken of ik er nog een noot uit krijg”, “stop-motion documentaires maken”, “boekbindopleiding doen (op termijn)”, “cursus keramieken – Noot van TBK: GEEN KILN KOPEN”, “me een paar nieuwe tanden aan laten meten en eens kijken of ik al een leesbril nodig heb”, “Joliet Jake Blues spelen in een musicalversie van The Blues Brothers”*, en uiteraard “aquarobics!!!”, want aquarobics is het meest hilarische EVER. Dat u het even weet.


*Voor alle types die nu denken: “Jamaardakaaannieeee! Dat is een maahaaan!”, heb ik twee opmerkingen: 1) gender is een aflopende zaak en 2)  ik heb al een boom, een paard, een heks én Hamlet gespeeld, dan is een man niet zo moeilijk. Hoewel ik dan wel eindelijk de radslag moet gaan leren, maar dat heb ik er wel voor over.

zondag 24 juli 2016

Waarin ik u probeer te lijmen met een foto

Je zou toch denken dat ik na een kleine honderd jaar schrijven toch wel zou weten dat het terugbrengen van een kleine 2800 woorden Gedachten naar een leesbare blogpost altijd langer duurt dan ik inschat. Ook zou ik ondertussen moeten weten dat ik op reis (en al helemaal op reis met TBK) nergens aan toekom behalve aan die reis. En het schieten van zo'n 257 foto's natuurlijk.

Ik hoor u nu denken: "Ja, da's leuk LP, je hebt ons helemaal lekker zitten maken met cryptische blogposttitels, WAAR IS DIE POST DAN?" Nou, eh, die is er dus nog niet. En aangezien ik vandaag vegantechnisch loos ga bij het Viva Las Vega's Food Festival komt hij morgen. Echt waar.

Goedmakertje:

Afsluitdijk, aan de meerkant (aan de minkant waaide het te hard)

woensdag 13 juli 2016

Geurkaars (een wat halfslachtige updatepost)

Volgende week leest u hier een uitgebreide post getiteld "En Dee Es". Deze week echter mag u vanwege mijn slechte planning (en ik doe op het moment zowel een cursus project management als een cursus time management bij Coursera #geengrap) genieten van slechts een foto (en dat is dan weer vanwege geen geurinternet) van mijn abSURD dure geurkaars (#nospon) die werkelijk elke cent waard is:

#yolo

Oh, en u mag ook raden waar "En Dee Es" voor staat als u daar zin in heeft. Hint: het heeft niets met ziek zijn of ziekenhuizen te maken.

Oh 2: mocht u begin komende week in Groningen rondlopen en denken: "Hey, die met die pruik, die ken ik!" dan klopt dat, want ik ga een paar dagen op vacaciones met The Big Kahuna. Ja, naar Groningen. Want er gaat niks boven, naar het schijnt.

woensdag 6 juli 2016

De Voetbal

Hoewel ik de post niet meer terug kan vinden, weet ik dat ik het er al eens eerder kort over gehad heb: The Big Kahuna's liefde voor waar ik - irritant als altijd - aan refereer als De Voetbal. Momenteel is er blijkbaar weer eens zo'n toernooi aan de gang en ik besloot in plaats van me te ergeren aan alle voetbalfeitjes en uitslagen die over me uitgestrooid worden, TBK eens te vragen hoe dat nou zat, met dat voetbal.

LogPoes: "Wanneer ben je eigenlijk begonnen met het volgen van De Voetbal?"
TBK: "Oh, op de middelbare school al."
LogPoes: "Maar waaróm?!"
TBK: "Je moet wat als je in een jongensklas zit. Bovendien was er een docent die we dan het hele eerste uur konden afleiden door over voetbal te praten, en dat scheelde dan weer zo'n suffe les!" [nb: dit is vooral hilarisch als je je realiseert dat TBK zélf 38 jaar docent geweest is]
LP: "En dan kijk je dus al die gein?"
TBK: "Vroeger toen ik werkte, keek ik alleen de knock out fase, maar nu ik met pensioen ben, kijk ik alles. Hoewel de voorrondes deze keer niet heel spectaculair waren en ik in de tussentijd een heel vest gebreid heb."
LP: "En heb je dan ook een favoriet team, of een favoriete speler?"
TBK: "Ik heb minstens 5 favoriete teams en dat is dan wel eens lastig als die tegen elkaar spelen. Maar als degene die het beste speelt ook wint, ben ik tevreden."
LP: "Maar wat vind je d'r in piepsnaam aan, 22 van die miljonairs die achter een bal aanrennen en als ze hem dan bijna hebben, weer wegschoppen?"
TBK: "Het is echt wel meer dan dat. Ik houd van technisch mooi voetbal met spectaculaire acties, en van de onvoorspelbaarheid. Hoewel ik het altijd wel heel sneu vind voor degene die de penalty mist."
LP: "Da's toch zo'n muurtje met je poten voor je kl*ten?"
TBK, schaterlachend: "Nee, dat muurtje is tijdens de wedstrijd, dat is vrije trap!"
LP: "Oh ja, penalty is die zenuwentoestand na de verlenging. Heb je een favoriet doelpunt dit toernooi?"
TBK: "Shaqiri, uit Zwitserland, die maakte een spectaculair doelpunt."
Terwijl zij uitlegde hoe hij dat deed, deed ik een poging het te begrijpen door mezelf in interessante bochten te wringen.
LP: "...ok, zo dus, en dan nog een bal schoppen."
TBK: "Ja, precies!"
LP: "Je hebt zelf nooit gevoetbald, toch?"
TBK: "Ik heb wel eens een bal teruggeschopt op het schoolplein, maar echt voetbal, nee."
LP: "Je Schwester wel, toch?"
TBK: "Ja, die was keeper, vandaar die knie."
LP: "Altijd gedacht dat dat van het handballen kwam. Wie zijn er nog in de running eigenlijk?"
TBK: "Wales was de enige onverwachte, die mag tegen Portugal. En dan verder de usual suspects: Duitsland tegen Frankrijk. Ha! Het lijkt de oorlog wel!"
LP & TBK: BRUL!
TBK: "Oh, de wedstrijd gaat beginnen!"
LP: "Veel plezier met De Voetbal!"

Terwijl ik dit stukje tiep, word ik eerst gebeld ("Een-nul, Ronaldo!") en vervolgens krijg ik een smsje ("En meteen twee nul door Nani op aangeven van Ronaldo"). Ik ga maar even op wikipedia kijken wie dat zijn, zodat ik het morgen tijdens de onvermijdelijke trap-voor-trap recap allemaal een beetje bij kan benen. Want u ziet het: TBK en De Voetbal, da's serious business.

woensdag 29 juni 2016

Mezelf

Recentelijk (lees: vorige week woensdag) was ik weer eens op updatebezoek bij Dokter (dat is mijn huisarts), waar ik semi-gefrustreerd mij beklag deed over Vaag Neuzelgewauwel dat ik recent bij een gezondheidsinstelling had moeten aanhoren:

LP: "...werrrkelijk! Het Vage Neuzelgewauwel! En ik daar maar in meegaan voor de lieve vrede!"
Dokter: "Maar... kun jij daar dan wel jezelf wezen?"
LP, wijzend op zichzelf in vol ornaat: kilo make up op de bakkes, groene pruik, poezentas, the works.
Dokter: "...Verkeerde vraag!"
LP & Dokter: LOL!

Mijn huisarts is werkelijk de tofste huisarts EVER, dat u het maar even weet. Onze convo herinnerde me er ook aan dat ik nog ergens een blogpost had liggen over dat hele "jezelf zijn” die ik nog nooit gepost had. Dus bij deze. Let op, het is een lange:


Laatst hoorde ik hem weer, tijdens een workshop solliciteren nota bene. “Blijf jezelf, je bent goed zoals je bent.” Wat mij betreft is dat de grootste kulzin aller tijden. Op “Je kunt beter spijt hebben van wat je wel gedaan hebt, dan van wat je niet gedaan hebt” na natuurlijk, want die slaat al helemaal nergens op. Hoezo kun je beter spijt hebben van Pietje wel doodsteken dan van Pietje niet doodsteken? Echt, stompzinnigheid ten top.

Ok, waar was ik? Oh ja, jezelf blijven en goed zijn zoals je bent. Nou, ik ken zat mensen die eens wat minder zichzelf zouden moeten zijn, daar zouden zowel zijzelf als de wereld behoorlijk van opknappen. Hooligans bijvoorbeeld, of mensen die katten schoppen. Nog zo’n lading bagger: “Iedereen is waardevol”.  Nou nee. Leuk concept, maar er zijn heus wel een aantal mensen op deez’ aardkloot die echt volslagen waardeloos zijn omdat ze alleen maar ellende veroorzaken en die zichzelf dientengevolge wat mij betreft best wel zouden mogen afschaffen.

Daarnaast wordt het “Je bent goed zoals je bent”-principe verbazingwekkend vaak aangehangen door zich stomvervelend gedragende mensen. U kent ze wel, de “Zo ben ik nou eenmaal”-types, die je daarmee totaal ontwapenen. Want je moet verdomd sterk in je schoenen staan om tegen iemand die zegt zichzelf goed te vinden zoals hij is te zeggen: “Dat kun jij wel vinden, maar ik kan je niet uitstaan”. Komt ook niet meer goed, kan ik uit eigen ervaring vertellen.

In dezelfde categorie vallen platitudes als “Iedereen is mooi/nuttig/heeft iets bijzonders te bieden”: het is heel nobel en vast ook heel troostend, maar ik geloof dat dus niet. Ik heb in mijn leven een boel mensen meegemaakt waarvan ik denk: “Als jij er niet geweest was, had niemand daar iets aan gemist” en zelfs mensen waarvan ik denk “Was jij er maar niet geweest, dan was het leven van andere mensen beter geweest”. Niet aardig, niet vergevingsgezind, maar wel waar.

Ook is het niet zo dat “iedereen interessant” is. Zát mensen die werkelijk geen zak te melden hebben en daarnaast ook niet de gift of gab hebben om van niets iets te maken. Iedereen die eens een blogrondje over het internet maakt, heeft het meegemaakt: de een kan ontzettend boeiend vertellen over haar stenen cavia, terwijl de ander bungeejumpend wereldreizen doodsaai weet te beschrijven.

Wat mij betreft is dat “jezelf blijven” sowieso een onmogelijkheid, omdat “jezelf” helemaal geen vaststaand gegeven is. Bij mij zijn er zelfs enorme discrepanties tussen mijn verschillende “mezelven”: ik ben thuis met Clark [dit stuk is geschreven toen Clark nog leefde – red.] heel anders dan op college, en was vroeger op mijn werk wéér anders.

Welke “mezelf” is dan mijn echte zelf? Wie ik thuis ben? Ziet u me al op een sollicitatiegesprek verschijnen in mijn thuiskleding vol vacht en met hier en daar een accidenteel klauwgat, sloffen aan, Clark als een koala aan mij hangend en dat ik daar dan “Shake shake shake, tralalalala, shake shake shake, tralalalala, shake that poosie, shake that poosie!” zing terwijl ik Clark heen en weer rol als een verticale deegroller, terwijl Clark als een malle spint en me met zijn poot aait? Iets zegt me dat dat niet gaat werken en ik vervolgens ook niet omdat ik de baan niet krijg.

Bovendien is het ook zo, dat geaccepteerd “jezelf zijn” alleen maar kan als je een bepaald soort “jezelf” bent: bij bijna alle banen die ik gehad heb, kon ik slechts zo’n 3% “mezelf” zijn, en dan was ik al “raar/mal/vreemd”, wat code is voor “te anders opgeleid dan wij hier”, “haar leven anders ingericht hebbend als dat wij dat hebben ” en ook stiekem natuurlijk best wel voor “heel veel meer buitenlands/allochtoon dan dat wij zijn”. Hell, op het moment dat ik ergens binnenkom en me voorstel als “mezelf” met mijn overduidelijk Niet-Van-Hier achternaam, vindt men mij meteen teveel “mezelf”.

Dat dus.

Ik denk dat iedereen die ook maar een beetje afwijkt van de norm die op een bepaalde plek heerst, dit wel herkent. Uiteraard is “de norm” op de ene plek anders dan op de andere waardoor je persoonlijke “afwijkfactor” niet in alle omstandigheden dezelfde is: in de ene omgeving kun je 3% jezelf zijn, in een andere misschien wel 70%. Feit is echter wel dat er toch een maatschappelijk gemiddelde is, en dat geleuter van “everybody has their tribe” helaas niet opgaat: sommige mensen zullen helaas nooit ergens “zichzelf” kunnen zijn, omdat ze dusdanig anders zijn dat ze nooit grotendeels, laat staan “helemaal” passen. Ja, ik heb het hier ook over mezelf. (ha!)

En als je, net zoals ik, nooit écht ergens bij hoort, omdat je in je multifacetairheid altijd wel op één of meerdere punten te veel van de norm afwijkt, moet je altijd deels een ander personage ‘spelen’ om toch een beetje in het stramien te passen. Echt “jezelf” kunnen zijn, voor zover dat bestaat natuurlijk, is een luxe die niet voor iedereen weggelegd is.

Misschien dat ik me daarom wel kapot aan erger aan die “Je moet gewoon jezelf zijn!”-blaat, omdat ik mijn hele leven lang al gedwongen ben om zodra ik de deur uitloop altijd bezig te moeten zijn met wat ik al jaren Public Me ™ noem: de sociaal wenselijkere, meer acceptabele, meer “normale”, minder weerstand oproepende versie van Mezelf ™.

Dat ik altijd minimaal half op mijn tenen moet lopen en altijd op moet letten met de informatie die ik over mezelf geef, omdat ik anders al snel “te veel” en “te anders” ben, met alle gevolgen (bijvoorbeeld: “Je past niet in het team”) van dien. En het feit dat ik na alle moeite die ik doe, ik van tijd tot tijd nog steeds moet aanhoren wat een onaangepaste malle vreemde gekkie ik ben (“en zo lekker jezelf!”) hangt me na een kleine 40 jaar behoorlijk de strot uit, kan ik u vertellen. Waarvan akte.

woensdag 22 juni 2016

Dood materiaal (of: hoe ik een Levensprobleem oploste)

Wie mijn zine LP Style (dikke plug!) gelezen heeft, of mij persoonlijk kent, weet van de struggles met mijn haar. Ik had er in de loop der jaren een soort running joke van gemaakt, want ik realiseerde me heus wel hoe belachelijk het is om zoveel tijd, moeite en energie te steken in dood materiaal, maar niet eens zo heel diep van binnen zat ik er enorm mee.

Er zit namelijk nogal een verschil tussen wat ik wil (lang, vol, kaarsrecht, donkerrood haar) en wat er uit mijn kop groeit (vlassig zwart pluizig poedelhaar). Zoals u weet is akseptaaaaaaasie niet mijn sterkste punt (understatement van de eeuw), dus heb ik jarenlang geprobeerd er iets van te maken met behulp van verf, goede kappers en steiltangen.

En waar het er voor anderen waarschijnlijk prima uitzag, was ik ondanks pijn, geld en veel moeite toch nooit echt tevreden. Toen ik op een gegeven moment nog maar de helft van mijn haar over had door de fijne combinatie chronische terrorstress, 8 antibioticakuren, een vitamine D deficiëntie en bloedarmoede, besloot ik over te gaan op pruiken. Dat was een kleine 2 jaar geleden.

Diep vanbinnen hield ik de hoop dat er onder die pruiken nu eindelijk wél iets fatsoenlijks uit mijn hoofd zou groeien, voor mijn part mét krul. Ik volgde braaf de Curly Girl methode, de krul kwam terug en op een gegeven moment leek het er zowaar op dat het nog wel wat ging worden met dat haar van me. En toen kreeg ik een herseninfarct door een absurd hoge bloeddruk waartegen ik kilo’s medicijnen moet slikken en… daar ging mijn haar.

Het zat overal: in mijn borstel, in de douche, in bed, door het hele huis, met hele plukken in mijn handen. Ondanks dat ik buitenshuis al bijna 2 jaar altijd een pruik draag en dat eigenlijk prima bevalt (behalve als het stormt dan) voelde het toch als een fikse pats voor de bakkes, deze zoveelste teleurstelling in de saga (Flut)Haar. Dus ik heb om 4:50 ’s nachts, toen ik weer eens niet kon slapen, de schaar er maar ingezet.

Het is schots en scheef asymmetrisch, maar (en dat is dan wel weer een groot voordeel van krullen) dat maakt de coupe juist dynamisch. Het staat recht overeind, maar aangezien ik altijd al oren bovenop mijn hoofd heb willen hebben/minstens 10 cm langer heb willen zijn, vind ik dat geen issue. En verder krult het als een malle, maar dat doet het haar van Casey Neistat ook en die is cool.

Ik heb hierbij dan ook de Queeste Naar Perfect Haar opgegeven: ik houd het voortaan kort en ga buitenshuis gewoon verder met het dragen van pruiken. En zo - poef!-  loste ik zomaar een van mijn langst(s)lopende Levensproblemen op.

Blog Design by Get Polished