woensdag 17 december 2014

Passie

Vanaf dag 1 van mijn studie krijg ik al de “Wat ga je doen na je studie?”-vraag, maar nu deze ellende mijn studie vordert, nemen mensen steeds minder vaak genoegen met mijn “Nou, eerst deze studie maar eens letterlijk overleven”-antwoord. Uiteraard ben ik al sinds een jaar of 3 minstens 53 verschillende opties voor Mijn Toekomst aan het onderzoeken, want dat Oostblok-gen is uiterst hardnekkig. Ik ben echter een Voldongen Feit-type. Ik onderzoek, weifel en twijfel me zo’n 30 slagen in de rondte, en pas als ik besloten heb, maak ik het wereldkundig. Ik voel daarom niet de behoefte om mijn potentiële levensplannen met nauwelijks-iets-meer-dan-volslagen-onbekenden te bespreken, hoe aardig ze ook zijn.

De meeste mensen begrijpen dat “Nou, dat weet ik nog niet, eerst mijn studie maar eens afmaken, dan wat tijd vrijaf en dan beslis ik verder”, betekent dat ik geen zin heb om het erover te hebben. Er zijn ook bloedirritante dominantjes zonder sociale vaardigheden mensen die op dat moment hun innerlijke beroepskeuzeadviseur niet kunnen bedwingen. Zoals u zich kunt voorstellen, loopt zo’n gesprek gierend uit de hand:

De nauwelijks-iets-meer-dan-volslagen-onbekende: “Oh jaaa, lekker je passie volgen. Lekker doen wat je leuk vindt!”

Op dat moment moet ik me altijd inhouden om niet keihard “PÁSSIE EN ADRIAAN, MENSEN, PÁ-SSIE EN ADRIAAN!” te brullen, wat mij wonderwel tot nu toe nog steeds gelukt is.

Ik murmel wat en hoop dat de nauwelijks-iets-meer-dan-volslagen-onbekende een ander topic start, of plots een afspraak heeft ergens.

De nauwelijks-iets-meer-dan-volslagen-onbekende gaat echter door: “Wat zijn je passies eigenlijk?”

Ik, stellig: “Die heb ik niet.”

De NIMDVO: “Jaaweeel, die heb je vast wel! Verteeeeel!”

Nu heb ik aan weinig dingen een grotere PIEPhekel dan aan mensen die “Jawel” zeggen als ik net “Nee” gezegd heb, dus ik besluit de waarheid te vertellen.

Ik: “Mijn passies zijn slapen, wasseh wasseh en drie keer per dag pizza eten. Maar dat laatste kan niet meer, want ik ben glutenintolerant. En da’s vrij #@$@#, kan ik je vertellen”.

De NIMDVO, die niet eens het fatsoen heeft om te zeggen dat dat rottig voor me is: “Oh, maar ik bedoelde je pássies, wat je wilde worden toen je vroeger klein was!”

Ik, doend alsof ik dom ben: ”Oh, dat! Toen ik vroeger klein was, wilde ik later als ik groot was in een baljurk door kasteelgangen rennen. Dat leek me nou helemaal geweldig.”

Even een protip voor ouders tussendoor: laat je kinderen niet, ik herhaal NIET, op een impressionable age naar Candy Candy kijken. Voor je het weet creëer je special snowflake beroepswerklozen zoals ik. Overigens, na mijn baljurkrenfase wilde ik gewoon in een klein huisje aan zee de godganse dag boeken lezen en af en toe iets schrijven, maar als ik dat zeg, krijgen we weer de hele “Ah, SCHRIJVEN is je passie - “NEEHEE!””-discussie en die probeer ik koet ku koet te vermijden omdat ik er van ga schuimbekken ondertussen.

De NIMDVO gaat onverstoorbaar verder: “Maar wat zijn je hobbies dan?”

Ik, mezelf heftig krabbend: “Ik doe niet aan hobbies.”

De NIMDVO: “Jamaarwatvindjeleuheuk?

Ik, enthousiast: “Oh, leuk. Eh, katten, zines en klassiek ballet. Dat was het eigenlijk wel. Oh, en avocado’s natuurlijk.”

De NIMDVO, die maar niet snapt dat ik het niet snap: “Nee, ik bedoel, dingen die je doet, waar je je mee bezig houdt, je tijd mee doorbrengt!”

Ik, nu op elevator pitch toon: “Nou, mijn studie neemt zo’n 90% van mijn tijd in, maar daarnaast houd ik me zoals ik eerder al zei bezig met slapen, wasseh wasseh en dan maar glutenvrije pizza eten. Mijn kat knuffelen. Foto’s maken. Soms mijn kop volplamuren, en daar dan weer een foto van maken. Af en toe lees ik eens een boek, en bij vlagen bingewatch ik stomme tattoorealityshows.”

De NIMDVO die, voornamelijk door mijn toon, denkt dat we eindelijk ergens komen: “En verder?”

Ik, nog steeds op elevator pitch toon: “Verder ik maak lijsten van welke lace fronts ik wil kopen en in welke volgorde. Daarnaast oefen ik al jaren voor een rol in de Black Parade Musical en heb ik met name House of Wolves DOWN.

De NIMDVO kijkt confuus: “Je doet WAT?”

Ik, betrapt: “Ok, ok, ik geef het toe, ik doe in mijn woonkamer met de gordijnen dicht urdinaire dansjes op Shake van de Ying Yang Twins feat. Pitbull. (Nee, hier link ik niet naar. Dit in het kader van het feminisme en zo. Also: don’t tell anyone)

De NIMDVO, het voorgaande negerend: “Jaa, nee, ok, maar wat zou je doen als ALLES kon, als geld geen bezwaar was?”

Ik, spontaan oplevend: “Ooh, maar als ik independently wealthy was, dan zat ik met mijn ass en mijn Clark en mijn 6000 dollar full lace wig völlig ondergetattoeerd in Chateau Marmont in Ellleeeeeeehj mijn Español op te krikken, riekend naar een speciaal voor mij gecomponeerd parfum van Floris, me de hele dag van yoooguhhh naar de Whole Foods en weer terug te verslepen. En elke avond zou ik iets nieuws vegan-glutenfree’s eten bij een van de duizenden toko’s die ze daar hebben. Hell, ik zou zelfs leren koffiedrinken. En op acteerles gaan. Oh, en fillers. Heel veel fillers.”

De NIMDVO, voorzichtig doch met afkeurende ondertoon: “Dat lijkt me toch niet heel veel voldoening geven.

Ik, stellig: “Oh jawel hoor”

Het gesprek valt even stil. Ik denk: “Dit is mijn kans” en ik doe een poging om te vertrekken, maar helaas.

De NIMDVO, wanhopig klinkend een laatste poging wagend: “Maar wat zou je nou doen als dit je laatste dag op aarde was?”

Ik, op een kat in ’t bakkie toon: “Die is makkelijk: 27 pizza’s vol met gluten eten, de hele Gall & Gall leegzuipen en een fijne opiatenverslaving cultiveren, want hey, YODO! (you only die once – met dank aan klasgenoot José uit Florida)

De NIMDVO, mild geïrriteerd en kortaffigjes: “Goed, dat is misschien te ver vooruit gekeken. Maar wat zou je NU dan het liefste doen?”

Ik, mijn kans grijpend: “Met m’n ass in bed de Fook lezen.”

De NIMDVO, nu echt geïrriteerd: “Jahaa, maar daarnaahaa?”

Ik: “Met m’n ass in bed de Joe-Es Fook lezen. Spieking of witsj, ik moet naar het American Book Center. Fook kopen, met diskaunt. Is die studentenkaart toch nog ergens goed voor. Toedeledokio!”

donderdag 11 december 2014

Verlate update

“Aan het einde van mijn geld heb ik altijd nog een stukje maand over”, kent u die uitdrukking? Gisteravond, toen ik deze blogpost in elkaar probeerde te draaien, bedacht ik dat het in mijn geval “Aan het einde van mijn energie, heb ik altijd nog een aantal to do’s over” is. Toen vervolgens mijn internet er ook nog eens uitpleurde, besloot ik maar gewoon naar bed te gaan en deze post dan maar vandaag te schrijven en te posten.

Gisteren had ik mijn laatste reguliere les van dit jaar. Uiteraard moeten er nu weer essays geschreven worden en een onderzoek gepland worden, maar ik hoef in ieder geval voorlopig even niet meer voor dag en dauw op te staan om mezelf vol te plamuren op tijd op college te zijn. Overigens, nu we het toch over ochtenden hebben: ik was licht teleurgesteld dat werkelijk NIEMAND gezien heeft dat ik in mijn ochtendhoofdselfie een papieren zak over mijn hoofd had! Heeft u enig idee hoe moeilijk het is om met een papieren zak op je hoofd én Swamp Thing handen een selfie te maken terwijl je VOLLEDIG in een deuk te ligt? File under: lol in je eentje.

Omdat ik weet dat ik na dit weekend geen samenhangend woord meer kan typen (dat gaat nu al moeizaam – red.), staat er al een post klaar voor aanstaande woensdag, en wel het meest hilarische wat ik ooit geschreven heb. Althans, dat vind ik. Of u het daar mee eens bent, moet nog maar blijken. *komt nu al niet meer bij*

woensdag 3 december 2014

Maandagochtendplog (een partiële reënscenering)

Hoewel ik plogs van andere mensen ontzettend leuk vind om te zien, ben ik er noch qua persoonlijkheid (ik laat liever een geconstrueerde versie van de realité zien) noch qua leven (mijn huis is redelijk chronisch een achenebbisjzooi en mijn harses vaak ook) geschikt voor. Echter, ik herinnerde me recentelijk dat ik EstherDo ergens diep in de prehistorie beloofd heb om het toch een dagje te doen. Dat "recentelijk" was overigens afgelopen maandagochtend, toen ik weer eens te laat kwam omdat ik vroeg opgestaan was. Wat hier volgt is dan ook een deels gere-enact plog van die ochtend.

Maandag 1 december 2014. Het is 05:45. Ik word wakker en dit is wat ik zie:


Mijn eerste gedachte is "Nee". Mijn tweede tot en met 57e gedachte ook. Helaas heb ik de afgelopen twee dagen luid "Het weekend is voor recreatie!" geroepen en nul komma nul huiswerk gedaan en heb ik zo om 09:00 uur college, waarvoor dat huiswerk gedaan en ingeleverd moet zijn, omdat ik anders zowel puntenaftrek als geen toegang tot het eindtentamen krijg. Ja, ik doe een universitaire studie en ja, ik werd op de Montessori-kleuterschool nog minder betutteld.

Goed, ik sleep me uit bed en begin aan mijn sociolinguistics huiswerk:


Campy meelbal die ik ben, verzin ik een "Ah doe maaij hoomwurk in de durk"-lied, wat uiteraard een blues is. Ik overweeg een seconde of twee om het nummer naar Anouk te sturen, ik weet zeker dat zij er een hit van zou kunnen maken. Dan realiseer ik me dat ik bij College Tour zag dat zij niet zo van hoomwurk is en bovendien faalangst heeft (I feel ya, girl!), dus ik besluit haar niet lastig te vallen met mijn onzin. Ik denk nog wat na over hoe cool het zou zijn als Anouk en ik matties waren en ga ondertussen verder met mijn huiswerk.


Clark komt helpen en het schiet op. Na twee uur ben ik klaar met mijn opdracht. Ik heb nog een half uur om me aan te kleden, plamuur op mijn kop te smeren en rustig richting de bus te wandelen, dus ik besluit uiteraard mijn hele feedreader door te lezen...

HOLY PIEPS! HET IS 3 OVER 8 EN IK MOET NOG WASSEH WASSEH, ME AANKLEDEN, MIJN KOP PLAMUREN EN MIJN WEAVE (= pruik) VINDEN!11eleventy!!!


08:11 Gewassen en aangekleed. Even snel een fotootje van mijn ochtendhoofd, dat hoort namelijk in een plog.


08:12 Gelukkig ruim ik nooit iets op en ligt mijn plamuur er nog van de vorige dag. In een noodvaart mik ik een halve liter Koreaanse BB cream op mijn kop, zwieber daar een halve kilo coke Hourglass poeder overheen, shape, blush, oogschaduwprimer, oogschaduw, wenkbrauwmeuk, mascara, glitterprimer, glitteroogschaduw en zwieber de hele zooi nog een keertje na met Hourglass poeder. Het is nu 08:23.


SH*T WAAR IS MIJN WEAVE!?!? *graaft als een malle door de stapel kleding heen*


Ah, gevonden!


08:27 Bril op de harses schuiven en ringen aan de vingers en ik kan richting de bus.


Oh nee, wacht! Ik moet natuurlijk in het kader van "My Instagram life is perfect" nog even een sexy selfie maken! Kop scheef, ogen wijd open, wangen flink inzuigen want last van Swamp Thing en dat beperkt zich helaas niet tot de voeten (zie ook mijn handen in de ochtendhoofdselfie), niet vergeten te kijken alsof ik moet niezen, en klaar! So sexy it hurts, echt waar.


08:33 Ik zit bij de bushalte en als de bus nu op tijd komt, kan ik het nog nét halen. Maar natuurlijk viel de bus uit en kwam ik te laat.

Jawel peeps, dit was het dan weer voor mijn eerste en waarschijnlijk ook wel laatste plog ooit! Ik hoop dat het de leut een beetje gebracht heeft, en dan ga ik weer verder met het meejengelen met de Best of Eagles. *jodelt "Wooohooohooohooooo, swiet daaaaarling, joe got du best of maaaij looof..." terwijl Clark heftig spinnend knuffelt*